به همین سادگی

روی پارچه ای سیاه

نامت را به رنگ سفید

با سایه ی سبز روشن

محصور در میان چند عبارت برای دلداری به ...

با چهار میخ روبروی ورودی

به همین سادگی

****

هنوز درخیال یافتن کلاهی هستی

با نخ کاموای سیاه رنگ

وپیدا کردن کسی که این کلاه را بسرش بگذاری

درست در لحظه که داری پیدایش می کنی

همسایه ها دارند به خانواده ات کمک می کنند

برای نصب پارچه ای سیاه

مزین به نام تو

روبروی ورودی

به همین سادگی

****

دلت می خواهد تو هم حضور داشته باشی و کمک کنی

هنگام نصب پارچه سیاه

روبروی ورودی

اما نمی شود

کسی به تو هرگز توجه نمی کند

روبروی ورودی ایستاده ای و آنها را صدا می زنی

حتی با فریاد

کسی نمی شنود اما

روح شده ای یا تصویر روح

به همین سادگی

****

خسته از این همه سیاهی

و از این پارچه

که سیاه است

پارچه ای سفید سفید برمی داری

به خیاط می گوئی اندازه ات را بگیرد

دوختنش خیلی آسان است

آنرا به تنت می کنند

.....

حالا خانواده و آشنایان و همسایه ها

ترا دوره کرده اند

و ....

پس از اینکه خیالشان از بابت تو راحت شد

به خانه برمی گردند

و فراموش می کنند

آنهمه هیاهوی روبروی ورودی را

به همین سادگی

****

به آخردنیا می رسم

دارم

.....

دوست دارم دایره ای پیدا کنم

برای رقصیدن بر پیرامون آن

تا به آخردنیا

تا زمانی که

پارچه  ای سیاه

روبروی ورودی خانه

به همین سادگی

ج.شریفیان ۱۴/۱/۱۳۸۵

پ.ن. 

غریبه نازنین

مهم نیست این کلام از زبان کيست. فقط خوشتر دارم ديگران بخوانند.

من اعتقاد دارم تا زمانی که شعری در دفتر شخصی كسي نوشته شده باشد، از آن
سراینده اش است.

ولی وقتی آنرا در روزنامه ای، هفته نامه ای ، کتابی یا وبلاگی درج می کنند

دیگر از آن سراینده نیست هرچند که پانویس اسم او را یدک بشکد.

از او جدا شده و به فرهنگ دیار تعلق گرفته. اگر شعری خوب باشد می ماند. اگر بد باشد زیر دست و پای شعرهای دیگر له می شود. بنا بر اين تو مي تواني، بخشی از احساساتم را که بصورت شعربیان کرده ام، جمع و تفریق کني، و اگر خواستی حتی بنام خودت در وبلاگت قرار بدهي.